Amnesty International en moslim discriminatie in Europa. Van Soeren Kern

Een nieuw rapport van Amnesty International haalt hard uit naar de “wijdverbreide discriminatie” tegen moslims in Europa. Het richt zijn toorn speciaal op de wetten die het dragen van sluiers in het openbaar verbieden en uit zware kritiek aan het adres van de Europese politici omdat ze “helpen een klimaat van vijandigheid en wantrouwen te scheppen tegen mensen die als moslim aanzien worden”.

Er wordt echter geen enkel woord verspild aan alle andere gevallen van discriminatiedaden, die van moslims uitgaan t.o.v. christenen en andere bevolkingsgroepen – mensen, die verontwaardigd zijn over de escalerende stroom van islamitische eisen, bedreigingen en aanvallen, nadat de moslims zo gastvrij door hen opgenomen werden.

In het verslag wordt ook geen verklaring gegeven waarom een groeiend aantal Europeanen in toenemende mate sceptisch is over de islamitische immigratie. Er wordt ook nergens melding gemaakt dat de Europeanen, land na land, zich verplicht zagen bijzondere voordelen, rechten, diensten en wetaanpassingen in te voeren, die voor de autochtone bevolking niet gelden, en waarmee de moslims in Europa rechten van een geprivilegieerde bevolkingsklasse krijgen.

De 123 bladzijden tellende studie“Choice and Prejudice : Discrimination Against Muslims in Europe”(Keuzes en vooroordelen : discriminatie van moslims in Europa) beweert dat “de moslims in Europa geconfronteerd worden met discriminatie op verschillende gebieden omwille van hun godsdienst” en dat dit “hun individuele perspectieven, mogelijkheden en eigenwaarde aantast, wat dan weer kan leiden tot isolatie, uitsluiting en stigmatisering”. En het stelt verder “De discriminatie van moslims in Europa wordt gevoed door stereotypen en negatieve opvattingen” en het doet een beroep op de Europese politici “voor een meer rationele aanpak” – en ook – om ermee op te houden de islam af te schilderen als “een normen- en waardensysteem dat gelijkheid van de geslachten weigert of als een gewelddadige ideologie”.

Wellicht belast met politieke correctheid, slaagt Amnesty International er ook niet in het gedrag van de moslims zelf in beeld te brengen, een gedrag dat misschien wel verantwoordelijk zou kunnen zijn voor het stimuleren van “stereotypen en negatieve opvattingen” – de door Amnesty geuite beschuldiging aan het adres van de Europeanen.

Neem nu België, waar radicale moslims gestart zijn met een propaganda- en intimidatiecampagne met als doel het land tot een islamitische staat te hervormen. Moslim wijken in Brussel – de zgn. hoofdstad van Europa – zijn nu al “no-go” zones voor de Belgische politie geworden; ze worden vaak bekogeld met stenen door moslim jongeren.

In Groot-Brittanië worden honderden moslim kinderen elk jaar gedwongen te trouwen. In Engeland en Wales werden 65.000 moslim vrouwen en meisjes het slachtoffer van genitale verminking en van nog eens 24.000 meisjes onder de 15 jaar wordt gevreesd dat ze een hoog risico vormen.

Tienduizenden moslim immigranten in G.B. leven in bigamie of polygamie, meestal om hogere sociale uitkeringen van de Britse staat te kunnen binnenrijven. Tegelijkertijd hebben radicale moslims een actie opgestart om twaalf Britse steden, waaronder Londen, om te vormen tot onafhankelijke islamitische “emiraten” met de sharia als wetgeving.

In Denemarken beheersen criminele straatbendes grote gebieden van Deense steden. Ook in Kopenhagen werden enkele woonwijken veranderd in “no-go” zones : verboden toegang voor niet-moslims. Intussen is het aantal moslim immigranten, die van de sociale uitkeringen leeeft, bijna vertienvoudigd.

In Frank rijk, waar er nu meer praktiserende moslims dan praktiserende katholieken wonen, telt men 751 stedelijke probleemgebieden, taboe voor niet-moslims omdat ze te gevaarlijk zijn. In deze Franse “no-go” zones, waarover de Franse staat alle controle verloren heeft, leven naar schatting 5 miljoen moslims.

In Duitsland worden duizenden moslimvrouwen en –kinderen tot een dwanghuwelijk verplicht. Tegelijkertijd zijn de sharia-rechtbanken in alle grote steden actief en de Duitse overheid verklaart dat ze niet kan ingrijpen, dat ze “machteloos” is.

In Nederland werden bijna de helft van de Marokkaanse immigranten tussen de 12 en 24 jaar al eens gearresteerd, beboet, in verdenking gesteld of beschuldigd voor het plegen van een misdrijf gedurende de laatste vijf jaar. De islamitische rechtstraditie beschouwt honden als “onrein”. Bijgevolg heeft een moslim politicus uit Den Haag, de derde grootste stad in Nederland, recent opgeroepen om honden te verbieden.

In Italië hebben moslims de Piazza Venezia in Rome opgeëist om in het openbaar hun gebedstijden te houden. In Bologna hebben moslims al herhaaldelijk ermee gedreigd de San Petronio kathedraal op te blazen omdat zich daar een 600 jaar een op Dante’s inferno geïnspireerd fresco bevindt, dat de kwellingen van Mohammed in de hel moet voorstellen.

In Spanje werd een middelbare schoolleraar inLa Línea de la Concepción voor de rechtbank gedaagd door de ouders van een moslimleerling, die zich erover bekloeg dat de leraar de “islam beledigd” had toen hij het over Spaanse ham (Cerrano) had tijdens de les aardrijkskunde. En in Águilas (Murcia) zag een discotheek zich verplicht zijn naam en het architectornisch ontwerp te veranderen onder de druk van de islamieten, die ermee dreigden “een grote oorlog tussen Spanje en de islamieten” te laten losbreken indien er niet gehoorzaamd werd.

Elders in Spanje werden moslim immigranten ervan beschuldigd tientallen honden in Lérida vergiftigd te hebben, wegens “onrein”. De 29.000 mosliminwoners betekenen nu ca. 20% van de totale bevolking van de stad. En in Catalonië hebben moslims een “zedenpolitie” opgericht om ervoor te zorgen dat praktiserende en niet-praktiserende moslims zich gedragen volgens de sharia.

In Zwitserland wil een immigrantengroep uit Bern het witte kruis op de Zwitserse nationale vlag verwijderd zien omdat het een christelijk symbool is en “het niet meer beantwoordt aan het hedendaagse multiculturele Zwitserland”. Bovendien hebben leidinggevende islamitische groepen aangekondigd dat ze een “parallel parlement” willen oprichten, opdat alle moslims “met één stem kunnen spreken”. Het zou gevestigd worden in Basel en de sharia strikt toepassen.

Deze ontwikkelingen in Europa gebeurden tijdens de laatste acht jaar. Daar bovenop kregen we – vanzelfsprekend – nog heel andere gebeurtenissen te slikken: de bomaanslagen door moslims op de treinen in Madrid in maart 2004, de bomaanslagen op het openbaar vervoer in Londen in juli 2005, de poging tot aanslag op de Glasgow luchthaven in juni 2007, de poging tot bomaanslag op de metro in Barcelona in januari 2008, verschillende pogingen tot bomaanslagen op Amerikaanse vliegtuigen, waaronder die van de “schoenbomterrorist”, Richard Reid, in december 2009, massale rellen n.a.v. de Mohammed cartoons in Denemarken in de jaren 2005 en 2006, islamitische rellen in Malmö, Zweden, in december 2008 en in Straatsburg, Frankrijk, in juni 2010. En natuurlijk de massademonstraties in de straten van Londen om Geert Wilders, een democratisch verkozen Europees parlementslid, te verhinderen Groot-Brittanië te bezoeken. Recent nog, in mei 2012 volgden de aanvallen tegen de Duitse politie.

Europese moslims waren het ook die de Nederlandse filmmaker, Theo van Gogh, in januari 2004 vermoordden, die de Franse jood, Ilam Halimi, in januari 2006 folterden en vermoordden, een Zweedse kunstenaar, Lars Vilkes in juli 2007 aanvielen, probeerden de Deense cartoonist, Kurt Westergaard, in januari 2010 te vermoorden, die Franse soldaten en joden in maart 2012 neerschoten en die op de Spaanse politicus, Josep Anglada, in april 2012 een aanslag pleegden.

Europese moslims zijn ook verantwoordelijk voor hun pogingen de vrije meningsuiting te wurgen, door het boosaardig gebruik van “lawfare”, het misbruik van dure processen om de Europeanen te intimideren zodat elke kritische discussie over de islam uitgesloten wordt. Moslims hebben de laatste jaren zulke processen geleid tegen Geert Wilders in Nederland, Susanne Winter en Elisabeth Sabaditsch-Wolff in Oostenrijk, Lars Hedegaard en Jesper Langballe in Denemarken, Jussi Kristian Halla-aho in Finland, Brigitte Bardot, Michel Houellebecq en Marie Laforêt in Frankrijk en Gregorius Nekschot in Nederland. En het waren ook moslim bendes die verantwoordelijk bevonden werden voor de “rape waves”, de bendeverkrachtingen, in Groot-Brittanië, Denemarken, Finland, Duitsland, Noorwegen en Zweden.

Hoewel Amnesty International in het verslag een litanie opvoert over “discriminerende ervaringen” die de moslims in Europa zouden ondergaan, wordt er nergens erkend dat de meeste Europese landen hun moslim minderheden – in de naam van het multiculturalisme – een korf vol speciale privilegies toebedachten en dat moslim normen een toenemende invloed op de Europese publieke besluitsvorming krijgen.

In België bv. betaalt de regering nu de lonen van meer dan 200 imams in 100 moskeeën in een poging om een eind te maken aan de discriminatie van de islam. Tegelijkertijd worden tientallen christelijke kerken omgevormd tot moskee, want de moslims eisen meer gebedsruimte. In Antwerpen, de tweede grootste stad van het land, is een sharia-rechtbank actief om te bemiddelen bij familiegeschillen voor moslim immigranten. De zelfbenoemde moslimrechters van deze zgn. rechtbank passen de sharia, de islamitische wetgeving toe, in plaats van het seculiere Belgische familierecht bij geschillen over huwelijk en echtscheiding, voogdij en onderhoud en alle erfenisgerelateerde problemen.

In Groot-Brittanië is de grootste universiteit van Londen van plan de verkoop van alcohol op de campus te verbieden om tegemoet te treden aan de “culturele gevoeligheden” van moslim studenten en de BBC geeft openlijk toe dat de staatszender met de islam met grotere “voorzichtigheid en gevoeligheid” omgaat dan met het christendom. De Britse meisjesscoutsvereniging heeft nieuwe uniformen voor moslima’s laten ontwerpen omdat deze “problemen” met het huidige uniform hadden. In heel Groot-Brittanië worden openbare zwembaden tijdelijk gesloten voor het publiek om aparte zwemuurtjes voor moslima’s te kunnen aanbieden.

In Britse rechtbanken krijgen moslim beschuldigden dikwijls een voorkeurbehandeling die niet van toepassing is voor andere Britse aangeklaagden.

In Denemarken zal men binnenkort in de lagere school islamlessen geven aan alle leerlingen.

In Frankrijk handhaven alle slachthuizen in het Parijse groot metropoolgebied de sharia bij de productie van vlees. De televisiezender France 2 maakte in een reportage bekend dat veel van het halal-geslachte vlees in de rekken ligt zonder een halal-etikettering. Het komt gewoon in de voedselketen en wordt door de nietsvermoedende consument, ook door een niet-moslim, verbruikt.

In Duitse rechtbanken worden de rechters in toenemende mate gedwongen zich te beroepen op de koran bij burgerlijke echtscheidingen van moslims. Moslim werknemers in Duitse supermarkten zijn vrijgesteld om alcohol te hanteren omwille van religieuze redenen en gemeentelijke overheden in vele steden en gemeenten overal in Duitsland laten nu het dragen van de boerkini toe in openbare zwembaden. De stad Mannheim wil een wijk met een moslimmeerderheid een Turkse naam geven. Tegelijkertijd mag de Duitse belastingbetaler opdraaien voor de oprichting van vier nieuwe islam theologie faculteiten inTübingen, Münster / Osnabrück, Erlangen / Nürnberg en Frankfurt / Gießen, met een prijskaartje van € 20 miljoen, om islamitische imams en godsdienstleraren op te leiden.

In Nederland heeft de politievakbond verklaard dat de politieagenten het boerkaverbod niet zullen afdwingen. Een Rotterdamse rechtbank heeft beslist dat moslims mogen blijven zitten als de rechter de rechtszaal betreedt terwijl dat alle anderen moeten rechtszaal. Als reden wordt aangevoerd dat volgens de islam alle mensen ogenschijnlijk gelijk zouden zijn, terwijl de koran en de sharia vrouwen en niet-moslims absoluut niet als gelijken beschouwen.

Nog meer uit Nederland: tijdens de ramadan openen tandartsen hun praktijk pas ’s avonds en behandelen moslim patiënten ’s nachts omdat moslims “hun speeksel niet mogen inslikken van zonsopgang tot –ondergang”. Verzekeringen en apotheken bieden speciale “ramadanchecks” aan, waarop richtlijnen staan voor het medicijngebruik tijdens de vastenmaand.

In Ierland heeft de regering recent nieuwe sharia-conforme belastingswetten ingevoerd.

Het Italiaanse eiland Sicilië mag zich binnenkort verheugen over de bouw van een multi-miljoenen euro kostende megamoskee, een referentiepunt voor Siciliaanse en Italiaanse moslims. In Milaan zal de bewindsploeg een dozijn mini-moskeeën erkennen. In Rome heeft het hoger gerechtshof (CSM) recent beslist dat omwille van religieuze redenen moslima’s een sluier mogen dragen in de rechtbank.

Het Spaanse Barcelona heeft ook bouwplannen voor een mega-moskee, met een capaciteit van duizenden moslimaanbidders. De nieuwe moskee zou zelfs het Islamitisch Cultureel Centrum in Madrid, één van de grootste moskeeën in Europa, overtreffen. Het bureau van de burgemeester stelt dat de stad als doel heeft “de zichtbaarheid van de moslims in Spanje te vergroten” en de “gemeenschappelijke waarden van de islam en Europa” te bevorderen. De Spaanse regering heeft de goedkeuring gegeven aan twee radicale islamitische televisiezenders die de klok rond mogen uitzenden voor een Spaanssprekend publiek vanuit nieuwe studio’s in Madrid. De eerste zender, gefinancierd door de Iraanse regering, wil zich focussen op de shia islam. De tweede zender, betaald door Saoedi-Arabië, richt zich op de verspreiding van de soennietische wahhabi islam.

In Zweden wil de partij van de sociaal-democraten van de ramadan een officiële Zweedse feestdag maken.

De Zwitserse legeroverheid heeft richtlijnen opgesteld met speciale maaltijdvoorwaarden en gebedsmogelijkheden voor het stijgend aantal moslim rekruten. Het kanton Aargau heeft een 17 blz.-tellende richtlijn opgesteld om moslims in de scholen en in openbare zwembaden te begeleiden.De kantons Basel-Landschaft, Basel-Stadt, Luzern, Solothurn en Zürich hebben allemaal stilletjes de gemeentelijke wetgeving gewijzigd, opdat moslima’s de boerkini in de openbare ruimte kunnen dragen. In Zürich heeft de FIFA beslist dat voetbalspeelsters in de officiële competitie hun hoofddoek mogen dragen. De reglementswijziging kwam er op aandringen van Ali bin al-Hoessein, broer van de Jordaanse koning, tevens vicevoorzitter van de FIFA, en zal vanaf 2 juli in kracht treden.

Amnestie International beschuldigt niet-moslims van “islamofobie”, maar eist nergens dat moslims zelf verantwoordelijkheid opnemen: noch voor hun weigering zich aan de normen der meerderheid aan te passen, noch omwille van hun onophoudelijke pogingen om deze normen te vervangen door de hunne.

Zoals de Nederlandse politicus, Pim Fortuyn, het stelde in een televisiegesprek de dag voordat hij werd vermoord wegens zijn kritiek over de islamverspreiding in Nederland: “Ik denk dat de gasten proberen het huis over te nemen.”

Amnestie International heeft de kans gemist zowel moslims als niet-moslims met een fair verslag ter zijde te staan.

Soeren Kern is Senior Fellow voor Europese politiek bij de Grupo de Estudios Estratégicos / Strategic Studies Group in Madrid. U kunt hem volgen op Facebook.

Bron: http://www.gatestoneinstitute.org/3056/amnesty-international-muslim-discrimination-europe